พ่อให้ไปทำเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ท่านพ่อ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว!” กู้จื่อเหยาพยักหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “ท่านพ่อ ผู้ยิ่งใหญ่สนใจไข่มุกปลุกจิต ข้าจึงมอบไข่มุกปลุกจิตให้ไปแล้ว”
กู้ฉางชิงถามต่อ “ผู้ยิ่งใหญ่ยอมรับไว้หรือไม่?”
“อื้ม รับไว้แล้ว ดูเหมือนจะชอบมากทีเดียว” กู้จื่อเหยากล่าว
“ดี ทำได้ดีมาก!” กู้ฉางชิงดีใจยกใหญ่ มิน่าท่าทีที่ผู้ยิ่งใหญ่มีต่อตนถึงได้ดีเช่นนั้น ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้ เขาอดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้ “แลกไข่มุกปลุกจิตเม็ดหนึ่ง กับได้ความโปรดปรานจากปรมาจารย์ ช่างเป็นการค้าขายที่คุ้มค่าเสียจริง จื่อเหยา เจ้าทำได้ดีมาก!”
กู้จื่อเหยาแย้มยิ้ม หยิบกำไลข้อมือที่ใช้เก็บของออกมา “ท่านพ่อ ปรมาจารย์จ้องมองของสิ่งนี้นานกว่าห้าวินาที”
กู้ฉางชิงรับกำไลข้อมือมา คิ้วกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เหตุใดมีแค่นี้?”
กู้จื่อเหยาทำหน้าเศร้า “ของหลายอย่าง ปรมาจารย์ล้วนแต่ปรายตามอง ส่วนมากก็มองดูทิวทัศน์”
กู้ฉางชิงทอดถอนใจเบาๆ อย่างอดไม่ได้ “เฮ้อ ของที่เข้าตาปรมาจารย์มีน้อยเกินไปแล้ว คุณชายหลี่จะกลับแล้ว พวกเจ้ารีบเตรียมตัวไปส่งคุณชายหลี่กับข้า”
ไม่นาน หลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่ก็เก็บกระเป๋าออกจากเรือน
