ขณะนั้นจักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ มารอที่ประตูเรือนแล้ว
ทุกคนเดินทางไปที่ห้องโถงแห่งหุบเขาเมฆาครามพร้อมกัน กู้ฉางชิงพาสองพี่น้องกู้จื่อเหยาและผู้อาวุโสแห่งหุบเขาเมฆาครามอีกสามท่านมารออยู่ที่นั่นด้วยความเคารพ
“คุณชายหลี่” กู้ฉางชิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ในมือถือกำไลข้อมือมิติ กล่าวว่า “ไม่ง่ายที่จะได้ท่านมาเป็นแขกของหุบเขาเมฆาคราม ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ไม่อาจปล่อยให้ท่านกลับไปมื อเปล่า แค่น้ำใจเล็กน้อย โปรดรับไว้เถอะ”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะแห้ง พูดอย่างอดไม่ได้ “ประมุขหุบเขากู้เกรงใจเกินไปแล้วจริงๆ ข้าเป็นเพียงปุถุชนธรรมดาคนหนึ่ง มีดีอะไรให้ท่านทำเช่นนี้”
กู้ฉางชิงตอบด้วยรอยยิ้ม “แค่ภาพวาด วัตถุโบราณ ของเล่น มิอาจนับเป็นสมบัติ”
ภาพวาด วัตถุโบราณ ของเล่น?
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกสงสัยเล็กน้อย เมื่อมองดูก็พบว่าภาพวาดสามภาพที่เขาเห็นในห้องโถงด้านข้างคราวก่อน และรูปปั้นสีดำที่ดูเหมือนจะมีอายุหลายปีอยู่ในกำไลข้อมือ
ภาพวาดทั้งสามมีระดับธรรมดาทั่วไป แต่รูปปั้นนี้กลับดึงดูดความสนใจของหลี่เนี่ยนฝาน ฝีมือการแกะสลักถือว่าพอใช้ ทั้งยังดูแปลกตา น่าสะสมไว้ดูเล่น
เห็นได้ชัดว่ากู้ฉางชิงเป็นนักสะสม แม้ของเหล่านี้ตนทำเ
