องให้ดีกว่าได้ ทว่าคนจะยอมละทิ้งของรักของตนนั้นหาได้ยากนัก หลี่เนี่ยนฝานพลันเกิดความรู้สึกซาบซึ้งเห็นใจผู้มีอารยะ ะด้วยกัน
หลี่เนี่ยนฝานจึงไม่ปฏิเสธอีก และกล่าวว่า “ประมุขหุบเขากู้ ช่างใส่ใจนัก”
กู้ฉางชิงหัวเราะออกมา “คุณชายหลี่ชื่นชอบก็ดีแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฮ้อ เอาของเขามามากมาย หากตนไปดื้อๆ เช่นนี้ หน้าคงหนาเกินไปแล้ว!
นอกจากของเหล่านี้ พวกเขายังมอบเครื่องอัดอากาศให้ตนมาอีก!
แม้ไม่มีสมบัติติดตัว ไม่อาจตอบแทนได้อย่างเท่าเทียม แต่ก็ควรมีน้ำใจสักหน่อย
เขาพูดอย่างอดไม่ได้ “ประมุขหุบเขากู้ ท่านก็เป็นคนที่รักภาพวาด ไม่อย่างนั้นข้าวาดภาพให้ท่านสักชิ้นดีหรือไม่?”
เงียบสงัด!
บัดนี้ไม่มีแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ
หากสังเกตให้ดีจะพบว่านอกจากหลี่เนี่ยนฝานแล้ว ทุกคนต่างสั่นสะท้านเบาๆ ใบหน้าแดงแตกต่างกันไป ม่านตาเบิกโพลง ร่างกายแข็งทื่อ
กรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
‘นี่มันอะไรกัน? วาดภาพ?! ลงมือแล้ว ผู้ยิ่งใหญ่จะลงมือแล้ว!’
‘โชคดีซะจริง! หุบเขาเมฆาครามโชคดีซะจริง! ปรมาจารย์ถึงกับจะวาดภาพให้พวกเขา!’
‘กรีดร้องไม่ได้ จะกรีดร้องไม่ได้! นิ่งไว้ สงบไว้! ไม่ไหวแล้ว ข้าจะหายใจไม่ออก!’
ในความเงียบงัน พ
