วกเขาพร้อมใจกำหมัดแน่น จนปลายเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อระบายอารมณ์ที่แทบจะระเบิดออกมา
ภายนอกแต่ละคนต่างดูปกติไม่เปลี่ยนแปลง ทว่านอกจากใบหน้า ส่วนอื่นล้วนตกอยู่ในความโกลาหลไม่เป็นสุขแทบจะถึงขีดสุด
โดยเฉพาะกู้ฉางชิงที่สมองส่งเสียงหวึ่งๆ ใกล้จะเป็นลมเต็มที
คนทั้งคนราวกับขี่เมฆ โบยบินดั่งเซียนขึ้นสวรรค์
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณ…คุณชายหลี่ ได้…ได้จริงๆ หรือ?”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็แค่ภาพวาดภาพเดียว แค่ข้าขีดๆ เขียนๆ ก็เสร็จแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างเป็นกันเอง
แค่ขีดๆ เขียนๆ?
ทุกคนมุมปากกระตุก
ใช่สิ แค่ท่านขีดๆ เขียนๆ ฟ้าก็ทะลุเป็นรูแล้ว!
หากจริงจังขึ้นมาจะขนาดไหน?
หลี่เนี่ยนฝานถาม “มีพู่กันกับกระดาษหรือไม่?”
“มีๆ!” กู้ฉางชิงรีบพยักหน้า เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ทั้งหุบเขาเมฆาครามก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงสุด เพียงครู่เดียว พู่กันและกระดาษที่ล้ำค่าที่สุดจากคลังสมบัติของหุบเขาก็ มาอยู่ตรงหน้า
ตั้งอยู่มาหลายปี สมบัติแปลกประหลาดที่ได้รับมาย่อมมีไม่น้อย
กระดาษไม่เท่าไหร่ เพียงแต่วัสดุดีสักหน่อย ทว่าพู่กันด้ามนี้ได้มาจากดินแดนลึกลับโดยบังเอิญ นับว่าหาได้ยาก แต่ก็ไม่เคยมีใครใช้มันมาก่อน
หลี่เนี่ยนฝาน
