ต๋าจี่มาก”
ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ คำหนึ่ง
กลิ่นหอมของชาพร้อมกับทำนองมรรคาไหลเวียนอยู่ในใจ ชวนให้พวกเขาดื่มด่ำหลงใหล
เมื่อเห็นอากัปกิริยาของพวกเขา หลี่เนี่ยนฝานพลันอิ่มอกอิ่มใจ เอ่ยปากถาม “ประมุขหุบเขากู้คิดว่าชาถ้วยนี้เป็นอย่างไร?”
“ชาดี! กลิ่นชวนให้จิตใจปลอดโปร่ง รสชาติหอมหวาน เป็นชาที่ดีที่สุดที่ข้าเคยดื่มมาเลย!” กู้ฉางชิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เอ่ยจากความรู้สึกในก้นบึ้งของหัวใจ
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างมีความสุข “ดูเหมือนประมุขหุบเขากู้เป็นนักดื่มชาชั้นเยี่ยมท่านหนึ่งทีเดียว น่าเสียดายคราวนี้ข้ารีบร้อนออกมา ไม่ได้นำชาติดมามากนัก ไม่เช่นนั้นจะเก็บไว้ ให้ท่านสักหน่อย หากประมุขหุบเขากู้มีเวลาว่างก็ไปนั่งเล่นที่บ้านของข้าได้ ข้าจะเตรียมพร้อมต้อนรับอย่างดี ถึงเวลานั้นค่อยมอบใบชาให้ท่านสักหน่อย”
กู้ฉางชิงหัวใจเต้นโครมคราม แทบจะเป็นลมไปเพราะเรื่องประหลาดใจน่ายินดีที่มาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ เกือบเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่นด้วยความปีติยินดี
เขาพยายามระงับหัวใจที่เต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ขอบคุณคุณชายหลี่มากจริงๆ วันหน้าข้าจะไปเยี่ยมเยียนท่านด้วยตัวเองแน่นอน!”
จักรพรรดิลั่
