ก้อนน้ำแข็งบนท้องฟ้าค่อยๆ สลายไป รูบนท้องฟ้าก็เริ่มปิดสนิทเข้าหากัน
โลกทั้งใบกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
ลมสายหนึ่งพัดโชยมา กลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนกลับพร้อมใจกันสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ร่างกายแข็งทื่อ แขนขาเย็นเยียบ
พวกเขากล้าเพียงชำเลืองมองสตรีในชุดขาวบนท้องฟ้าจากหางตา และรีบผละสายตาออกอย่างรวดเร็ว แม้แต่รูปร่างหน้าตาของนางยังไม่กล้ามอง ทำได้เพียงเหลือบมองขอบๆ มุมๆ ถึงกระนั้นจิตใจ ก็ยังประหวั่นพรั่นพรึง!
คนผู้นี้เป็นเซียน!
ทั้งยังต่างจากบรรพบุรุษตระกูลหลิ่ว เพราะนี่คือเซียนในโลกมนุษย์!
สยดสยอง น่ากลัว ระทึกขวัญ!
จักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงยังดีกว่าคนอื่น พวกเขาเตรียมใจมาก่อนแล้ว
กู้ฉางชิงและผู้เฒ่าทั้งสามแห่งหุบเขาเมฆาครามใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ คล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่าง สมองอื้ออึงไปด้วยเสียงหวึ่งๆ ตกใจแทบทรุดลงกับพื้น
กู้ฉางชิงศีรษะชาหนึบ ขนทั่วตัวลุกชัน หัวใจเต้นระรัว หันมองจักรพรรดิลั่วและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “สตรีผู้นี้ คงไม่ใช่ คงไม่ใช่…”
จักรพรรดิลั่วพยักหน้ายิ้มเจื่อน รู้สึกปวดศีรษะแปลบขึ้นมาเช่นเดียวกัน เขาพูดเสียงต่ำ “ใช่ ไม่ผิด”
“ฟืด——”
กู้ฉางชิงและผู้อาวุโสทั้งสามสูดหายใจเฮือก กลางกระหม่อ
