ับโลกมาร น่าจะอยู่ที่ใดสักแห่งในพื้นที่พิเศษ สิ่งที่เรียกกันว่าการเหินหาว มิใช่การเหินขึ้นฟ้า ทว่าเป็นการเหินไปยังอีกพื้นที่หนึ่ง”
โจวต้าเฉิงกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ข้าเห็นด้วยกับคำพูดเจ้า แต่ก่อนข้าเคยมุ่งมั่นตามหาโลกเซียน เพราะสิ่งที่เรียกว่าสวรรค์ชั้นเก้านั้นอยู่บนฟ้า ข้าจึงเอาแต่เหาะเหินไปบนฟ้า เริ่มต้นยังไม่มีอะไร แต่เมื่อยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไหร่ก็ยิ่งหายใจลำบาก อีกทั้งแรงดันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งท้ายที่สุดยังไม่เห็นแม้แต่เงาของโลก”
จู่ๆ จักรพรรดิลั่วก็เกิดความคิดประหลาด “หากพวกเราไปตอนนี้ จะสามารถเข้าไปในรูนั่นได้หรือไม่?”
“ไม่มีทาง เลิกคิดไปได้เลย”
กู้ฉางชิงส่ายหน้าแล้วเอ่ยต่อ “ระหว่างโลกมนุษย์กับโลกเซียนมีห้วงมิติขวางกั้น ดูไปอาจคล้ายเชื่อมต่อกัน แต่หากเจ้าเข้าไปใกล้จริงๆ อาจจะถูกความปั่นป่วนในห้วงมิติของสองโลกฉีกร่างจนแหลกสลายเป็นชิ้นๆ! นอกจากเซียนเท่านั้นที่จะผ่านเข้าไปได้!”
จักรพรรดิลั่วอดจะหดคอลงไม่ได้
เวลานี้สายตาพวกเขาพลันหรี่ลง เผยให้เห็นแววแห่งความประหลาดใจ
กลับเห็นว่าในรูนั้นมีเงาร่างหนึ่งกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ขณะที่กำลังตกตะลึง เงานั้นก็ร่วงหล่นลงราวกับจอกแหนไร้ราก
บริเวณหน้าอก
