คนผู้นั้นสวมชุดคลุมสีขาว เป็นชายชราหลังค่อมคดเล็กน้อยผู้หนึ่ง
ผมทั้งหัวเป็นสีขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ดูอ่อนแอราวกับจะปลิดปลิวไปตามลม
แววตามีประกายบางอย่างวาบผ่าน รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดแผ่ซ่านจากร่างกาย ลำพังเพียงพลังกดดันก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนสูญเสียจิตใจต่อต้าน
นี่มันชายชราเสียที่ไหน เป็นบุคคลที่สุดแสนจะน่าสะพรึงกลัวซะมากกว่า!
ทุกคนในที่นั้นต่างอดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ มองชายชราด้วยดวงตาเบิกกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ จิตใจว่างเปล่าขาวโพลน แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
นี่มัน…
ตระกูลหลิ่วเรียกบรรพบุรุษของพวกเขามาได้จริงๆ หรือ?
เซียน! นี่คือเซียนเชียวนะ!
“เซียนหรือ?”
กลางป่า เด็กหญิงมองดูอย่างเงียบๆ อดที่จะพึมพำไม่ได้ “รู้สึกจะไม่เจ๋งเท่าภาพจำแลงเซียนจากกระดาษอักษรของข้าเมื่อครั้งก่อน แถมยังหน้าตาอัปลักษณ์ใช้ได้”
หลิ่วซิงเหอมองชายชราด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อไม่ต่างกัน เขาตกตะลึงปีติยินดีจนนิ่งอึ้ง ร่างทั้งร่างสั่นเทาอย่างรุนแรง พูดทั้งน้ำตา “ผู้เฒ่าบรรพบุรุษ!”
เพียงมองแวบเดียว เขาก็จำได้ว่าบุคคลผู้นี้เหมือนกับคนในรูปบรรพบุรุษที่แขวนอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษตระกูลหลิ่วไม่มีผิด!
ผู้เฒ่าบรรพบุรุษตระกูล
