ะ แม้เขาจะสูญเสียพลังบำเพ็ญไป แต่กลับภาคภูมิใจอย่างมาก พูดด้วยใบหน้าโหดเหี้ยม “วันนี้ข้าต้องการให้พวกเจ้าทุกคนตายที่นี่! รวมทั้งผู้ยิ่งใหญ่อะไรนั่นของพว วกเจ้าด้วย ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด? มิใช่เจ้าบอกว่าเขาเก่งกาจยิ่งกว่าบรรพบุรุษของข้าหรือ? ให้เขามาสิ”
บรรพบุรุษตระกูลหลิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “โอ้? มีคนอยู่เบื้องหลังเจ้าพวกนี้อีกหรือ? ใครกัน?”
“ได้ยินว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ” หลิ่วซิงเหอยิ้มเบาๆ พูดด้วยท่าทางดูถูก “เดาว่าเห็นผู้เฒ่าบรรพบุรุษ ก็คงตกใจกลัวจนวิ่งหนีหางจุกตูดไปนานแล้ว”
บรรพบุรุษตระกูลหลิ่วถอนหายใจเบาๆ “น่าเสียดาย ไม่เช่นนั้นทำให้ตระกูลหลิ่วของข้าต้องอับอาย ข้าจะฆ่ามันผู้นั้น”
กู้ฉางชิงสูดหายใจเฮือก รีบสงบพลังปราณที่สับสนวุ่นวายลงและกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหลิ่ว พวกเรามาเพราะคำสั่งของผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งจริงๆ”
ชะงักไปชั่วครู่ เขาก็กัดฟันพูดอย่างกล้าหาญ “อีกอย่าง คนผู้นี้…เกรงว่าไม่ใช่คนที่ผู้อาวุโสหลิ่วจะล่วงเกินได้”
“หือ?”
บรรพบุรุษตระกูลหลิ่วอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าหัวเราะขึ้นฟ้า ด้วยเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง จนเกือบทำให้ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน เกิดลมพายุรุนแรง พัดป่าไม้รอบข
