ย!
ดาบยาวเล่มนั้นอันตรายยิ่งนัก!
ใครบางคนกลืนน้ำลาย เอ่ยอย่างยากลำบาก “ศาสตรา…ศาสตราเซียน?”
เพียงคำง่ายๆ กลับทำให้ร่างกายของเขาหมดแรง เหงื่อเย็นเยียบ...ไหลลงจากหน้าผาก
ตระกูลหลิ่วมีศาสตราเซียน!
คว้าง คว้าง คว้าง!
แสงแห่งดาบพวยพุ่งสู่นภา ใบมีดลมมากล้นดุจทะเล!
การรวมพลังแสงแห่งดาบและใบมีดลม พลังมหาศาล ใบมีดลมหนาแน่นราวกับไร้ช่องว่าง ก่อตัวเป็นพายุมหึมาโหมกระหน่ำไปรอบๆ!!
ไม่ว่าที่ใด ทุกอย่างล้วนถูกปั่นเป็นเศษเล็กเศษน้อย ดอกไม้พืชพรรณรอบๆ ต่างหายไป กลายเป็นอากาศว่างเปล่า
ผู้บำเพ็ญเซียนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ที่อยู่ใกล้ก็กลายเป็นผุยผงไปด้วย ส่วนที่อยู่ไกลหน่อย ทว่าวรยุทธ์ไม่เพียงพอก็ถูกมีดลมพัดทะลุร่าง!
กลางป่า มีเสียงร้องดังไม่หยุด ร่างหลายร่างร่วงตกลงจากต้นไม้ทีละคนราวกับสายฝน
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ซ่อนอยู่บนต้นไม้แอบดูการต่อสู้กลางอากาศ
เวลานี้มีดลมสายหนึ่งพัดเข้ามา ในชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้านาง แสงสีขาวเจิดจ้าส่องประกายจากหน้าอกของเด็กหญิง ขจัดใบมีดลมสลายหายไปดั่งลมอ่อนพัดผ่านแก้ม
เด็กหญิงแลบลิ้นออกมาด้วยความนึกหวาดกลัว รีบตบหน้าอกเล็กๆ ของตน
“พี่เนี่ยนฝานช่วยชีวิตข้าไว้อีกแล้ว” นางพึมพำด้วยแว
