ๆ เตรียมจะเทน้ำในหม้อทิ้ง
“คุณชายหลี่” กู้จื่อเหยากำลังเฝ้ารอเวลานี้ ไม่รู้ว่านางไปนำถังสีแดงใบใหญ่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ นางพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เทน้ำลงในถังใบนี้เถอะ”
“ข้าประมาทแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานนึกขึ้นได้ เขาอยู่ในที่ของคนอื่น จะเทน้ำทิ้งเรี่ยราดไปทั่วได้อย่างไร
คิดไม่ถึงว่าจิตสำนึกรักษ์สิ่งแวดล้อมของแม่นางผู้นี้จะแข็งแกร่งเพียงนี้
กู้จื่อเหยามองหลี่เนี่ยนฝานเทน้ำลงไป ดวงตาฉายแววตื่นเต้นราวกับได้พบสมบัติ
นี่คือธาราปราณเชียวนะ เอาให้ปีศาจที่เลี้ยงไว้กินก็ยังดีสุดๆ
หลังจากนั้นหลี่เนี่ยนฝานก็เทธาราปราณลงในหม้ออีกครั้ง หลังจากทำซ้ำเช่นนี้สามครั้ง กลิ่นคาวของอุ้งเท้าหมีก็หายไปอย่างสมบูรณ์ แต่ยังคงมีกลิ่นอายของธาราปราณผสมกับกลิ่นหอมข ของเนื้ออุ้งเท้าหมี กลายเป็นกลิ่นที่แปลกประหลาด ชวนให้ตั้งตารอ
เวลานี้เอง หลี่เนี่ยนฝานก็นำอุ้งเท้าหมีขึ้นจากน้ำแล้วลูบบนอุ้งเท้าหมีเบาๆ ขนสีดำบนอุ้งเท้าก็หลุดออกทั้งหมด เผยให้เห็นฝ่ามือเปลือยเปล่าด้านใน
หลี่เนี่ยนฝานขยับนิ้วเล็กน้อย มีดทำครัวหมุนอยู่ในมือของเขารอบหนึ่ง
มือข้างหนึ่งจับอุ้งเท้าหมี วางมีดไว้ด้านบน เฉือนเบาๆ ผิวหนังด้านหนาชั้นนอกส
