ไม่นานกู้จื่ออวี่ก็ลากหมีดำตัวใหญ่เดินกลับมาอีกครั้ง
สภาพไม่เปลี่ยนแปลงไปจากตอนแรกที่เดินไป หมีดำตัวใหญ่ยังคงนอนหลับอย่างสงบ
เมื่อเห็นท่าทางของกู้จื่ออวี่ กู้จื่อเหยาก็แอบส่ายหัวอย่างอดไม่ได้ น้องชายของนางไม่เอาไหนจริงๆ เที่ยวเล่นไปวันๆ ไยจึงรู้สึกว่าเขาไม่โตสักที?
แค่เก็บหมีดำสายเลือดธรรมดากลับมาจากป่า ยังคิดอยากเลี้ยงให้มันกลายเป็นปีศาจ ง่ายดายเช่นนั้นเสียที่ไหน?
แล้วปีศาจเช่นนี้มิใช่ว่ามีกันทั่วบ้านทั่วเมืองหรือ? เขาคิดว่าตนเป็นเซียนที่สามารถสร้างปีศาจได้ตามใจหรือไง?
หากสัตว์ธรรมดาจะบำเพ็ญตบะเป็นปีศาจ ไม่เพียงแต่ต้องใช้ทรัพยากรในการฝึกฝน ยังต้องใช้เวลาอีกนาน ในเวลาปกติเขาเอะอะก่อกวนยังพอว่า บัดนี้ผู้ยิ่งใหญ่อยากกินหมี โอกาสดีที่ฟ้าประ ะทานเช่นนี้ เขายังลังเลอีกหรือ สมองกลวงแล้วกระมัง!
กู้จื่อเหยาอดนึกถึงตระกูลหลิ่วขึ้นมาไม่ได้ ลำคอขาวพลันหดลงเล็กน้อย ตระกูลหลิ่วล่มสลายมิใช่เพียงเพราะลูกผู้ดีมีเงินไม่เอาไหนหรอกหรือ?
เห็นทีต้องสั่งสอนน้องชายของตนให้ดีเสียแล้ว!
หมีตัวนี้ตายเสียก็ดี จะได้ตัดความคิดของเขาเสีย!
หลี่เนี่ยนฝานไม่รู้เลยว่าตอนนี้กู้จื่อเหยาคิดไปไกลเพียงใด เขาหยิบหม้อและกระ
