ทะมากมายออกมาจากระบบ โยนทิ้งลงบนพื้น
เครื่องใช้ในครัวนานาชนิดละลานตา ชวนให้ทุกคนรู้สึกตะลึง
ปรมาจารย์คือปรมาจารย์ ยามออกเดินทางยังพกอุปกรณ์ทำครัวมามากมายขนาดนี้ พฤติกรรมช่างเหนือจินตนาการ ยากจะหยั่งถึงจริงๆ!
“คุณชายหลี่ ต้องการให้พวกเราทำอะไรหรือไม่?” กู้จื่อเหยาถาม
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มและพูดว่า “ข้าจะทำไข่มุกบนฝ่ามือให้พวกเจ้า สิ่งที่เรียกว่าฝ่ามือก็คืออุ้งเท้าหมี ส่วนไข่มุก เดิมทีต้องใช้ลูกชิ้นปลา ทว่ายังหาไม่ได้เร็วๆ นี้ ก็คงต้อ องใช้ปลาแทนกระมัง? ไม่อย่างนั้นก็เรียกว่า…หมีกับปลามาพร้อมกันได้[1]แล้วกัน!”
กู้จื่อเหยาเข้าใจความหมายของผู้ยิ่งใหญ่ในทันที นางพูดกับกู้จื่ออวี่ว่า “จื่ออวี่ ข้าจำได้ว่าเจ้าเลี้ยงปลาหลี่สีแดงไว้ตัวหนึ่ง เติบใหญ่อ้วนพี รีบไปจับมา!”
กู้จื่ออวี่ศีรษะชา พูดอย่างอดไม่ได้ “ท่านพี่ ปลาของพวกเราล้วนสมบูรณ์อวบอ้วน จับมาสักตัวก็คงได้แล้ว เหตุใดต้องเอาตัวนั้นของข้า?”
“ให้เจ้าไป เจ้าก็ไปสิ พูดจาไร้สาระอะไรมากมาย? เจ้าคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าจะเลี้ยงปลาหลี่ตัวนั้นให้สามารถกระโดดผ่านประตูมังกร และกลายร่างเป็นมังกร? ฝันกลางวันได้ทุกวัน!” ” กู้จื่อเหยาสีหน้าอึมครึม พูดน้ำเสียงเ
