คร่งขรึม
“อึก” กู้จื่ออวี่สีหน้าขมขื่นทุกข์ระทม แทบจะร้องไห้
“อ้อ ข้าจำได้ว่าเจ้าเลี้ยงนกแก้วไว้ตัวหนึ่งด้วย” กู้จื่อเหยานึกขึ้นได้ มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างกระตือรือร้นและพูดว่า “คุณชายหลี่ มื้อนี้อยากทานนกแก้วหรือไม่?”
มุมปากหลี่เนี่ยนฝานกระตุกเล็กน้อย “ข้าว่า…คงไม่ต้องกระมัง”
เขามองออกว่า กู้จื่อเหยาต้องการใช้โอกาสนี้เอาชนะน้องชายของนาง
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เป็นเด็กไม่เอาไหนแน่นอนว่าไม่ถูกต้อง อย่างไรชีวิตคนก็ควรจะเติบโต
“เช่นนั้นหมายความว่าอาจจะกินก็ได้!” ดวงตาของกู้จื่อเหยาเป็นประกาย แล้วพูดกับกู้จื่ออวี่ว่า “ได้ยินไหม จัดการนกแก้วตัวนั้นมาด้วยเลย”
กู้จื่ออวี่เดินจากไปราวกับซากศพ พูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “น้องๆ เป็นพี่ใหญ่เองที่ไม่ได้ปกป้องพวกเจ้า ขอโทษพวกเจ้าจริงๆ!”
หลี่เนี่ยนฝานพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบมีดทำครัวข้างๆ ขึ้นมาเล่น แล้วเดินไปหาหมีดำตัวใหญ่อย่างใจเย็น
ดวงตาของเขาไม่ได้มองไปทางอื่น นอกจากอุ้งเท้าหมี
ร่างกายหมีมีเพียงสองแห่งที่เรียกว่าสมบัติ หนึ่งคืออุ้งเท้าหมี ซึ่งไม่เพียงอร่อยแต่ยังช่วยบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดี สามารถใช้เป็นยาได้ ส่วนอีกที่หนึ่งก็คือองคชาติของม มัน รสช
