หลี่เนี่ยนฝานสองเท้าเหยียบหลังกระเรียนขาวด้วยความรู้สึกสลับซับซ้อน
ทว่านาทีต่อมา เขากลับตะลึงไปเล็กน้อย
ต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ หลังของกระเรียนขาวแข็งแรงยิ่งนัก แม้จะอ่อนนุ่ม แต่กลับไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย ราวกับผืนดินที่ปกคลุมด้วยผ้าห่ม ไม่เพียงแต่ให้รู้สึกมั่นคง ยังสัมผัสนุ่มสบายเท้ามากทีเดียว
แม้ตนกับต๋าจี่จะขึ้นไปยืนข้างบนแล้ว แต่กระเรียนขาวก็ไม่มีท่าทีว่าจะซวนเซล้มลงเลยสักนิด ยังคงตั้งตระหง่านมั่นคงดั่งเขาไท่ซาน
กู้จื่อเหยาเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายหลี่ พวกเราจะเดินทางกันแล้วนะ”
พวกนางไม่ได้ขี่กระเรียนขาว ทว่าเดินทางด้วยลำแสง เรื่องนี้ทำให้หลี่เนี่ยนฝานเขินอายเล็กน้อย ทุกอย่างถูกจัดไว้ ทั้งยังตระเตรียมพาหนะพิเศษให้ตนอีกด้วย
แต่พาหนะพิเศษนี้ก็สบายจริงๆ แม้จะบินอยู่ แต่ไม่มีความรู้สึกโคลงเคลงแม้แต่น้อย
ยามกระเรียนขาวกระพือปีก กระดูกด้านหลังก็ไม่ขยับเคลื่อนไหว หัวค่อยๆ เชิดขึ้นเล็กน้อย ขนที่ลำคอแผ่ออกเป็นที่กำบังลม มิให้หลี่เนี่ยนฝานตกใจกับแรงลมที่มาปะทะ
หลี่เนี่ยนฝานอดพูดด้วยความประหลาดใจไม่ได้ “แม่นางกู้ กระเรียนขาวตัวนี้เจ้าเลี้ยงด้วยตนเองหรือ?”
กู้จื่อเหยายิ้มตอบ “นับว่าใช่แล้วกัน ที่
