หญ่และสง่างาม กลิ่นอายที่ดูยิ่งใหญ่ทำให้หลี่เนี่ยนฝานนึกถึงพระราชวังทองคำขึ้นมา
มีศิษย์หลายคนเดินไปมาอยู่ไม่ไกล บ้างก็เดินทางด้วยลำแสงลอยผ่านอากาศไปช้าๆ เมื่อพวกเขาเห็นหลี่เนี่ยนฝาน ก็หยุดและพยักหน้าให้อย่างเป็นมิตร
ทุกอย่างดูธรรมดาสามัญราวกับว่าพวกเขาทำเช่นนี้เป็นปกติ
กู้จื่ออวี่ยืนรออยู่ที่ประตูห้องโถง ส่งยิ้มให้หลี่เนี่ยนฝาน “คุณชายหลี่ เชิญเข้ามาเถิด”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม
จริงๆ แล้วโครงสร้างของห้องโถงมิได้ต่างจากด้านนอก เพียงแต่กว้างขวางและให้บรรยากาศมากกว่า
กู้จื่อเหยาทำสัญญาณมือให้ทุกคนนั่งลงโดยไม่เป็นที่สังเกตเห็น ทันใดนั้นสาวรับใช้รูปงามร่างสะโอดสะองสองสามคนก็ยกถาดเดินเข้ามา
วางถ้วยที่เติมน้ำจนเต็มลงตรงหน้าทุกคน
เมื่อฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่หยิบถ้วยขึ้นมา สีหน้าก็ฉายแววประหลาดใจขึ้นพร้อมกัน
นี่คือธาราปลุกจิต!
ลาภปากแล้ว ลาภปากแล้ว!
ข้ารู้อยู่แล้วว่าครั้งนี้มากับคุณชายหลี่ หุบเขาเมฆาครามต้องเสนอสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อต้อนรับอย่างแน่นอน
………………………………………………
