ม? ให้ลมพัดเบาลงหน่อย ไม่เห็นหรือว่าผมของแขกผู้ทรงเกียรติปลิวแล้ว ลมอ่อนพัดผ่านแก้มน่ะรู้จักไหม?”
“เร็วเข้า แขกผู้ทรงเกียรติกำลังไปทางห้องโถงแล้ว เปิดประตูห้องโถง จำไว้ว่าต้องทำตัวให้ดี อย่างไรก็ห้ามรบกวนแขกผู้ทรงเกียรติเด็ดขาด!”
…….
เดินต่อไปด้านหน้ามีสายน้ำไหล
ศาลาตามลำน้ำถูกสร้างเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ กระแสน้ำไหลเอื่อย ขั้นบันไดทรงกระบอกตั้งบนลำธารให้ผู้คนเดินผ่าน
แต่ละศาลายังมีบรรดาลูกศิษย์ของหุบเขาเมฆาครามอยู่ด้านในด้วย
บ้างก็เล่นฉิน เสียงฉินบรรเลงแผ่วเบา บ้างก็รำดาบ เงาดาบกวัดแกว่ง บ้างก็แสดงสำบัดสำนวน สุขสบายเรียบง่าย ส่วนใหญ่กำลังฝึกบำเพ็ญ ใช้มนตร์คาถา ไม่ว่าจะยิงเปลวไฟ หรือก่อลูกบอลที่สวยงามจากกระแสน้ำ ชวนให้รู้สึกทึ่ง
ศาลาแต่ละหลังเสมือนม้วนภาพ สงบเงียบเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
หลี่เนี่ยนฝานที่มองเห็น จิตใจก็สั่นไหวเล็กน้อย
ที่แท้ชีวิตของผู้บำเพ็ญเซียนก็หลากหลายอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ มิน่าตนถึงได้เจอผู้มีอารยะในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนอยู่บ้าง ที่แท้ที่นี่ก็คือโลกที่รวมอารยธรรม วรรณกรรมและการบำเพ็ญเซียนไว้ด้วยกัน เป็นเช่นนี้เอง
เมื่อเดินผ่านศาลาเหล่านี้ ด้านหน้าก็ปรากฏโถงใหญ่ตั้งตระหง่าน ยิ่งใ
