ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่เป็นที่สังเกตเห็น เผยสีหน้าประหลาดใจ
“ฉากเมื่อครู่ช่างตื่นเต้นยิ่งนัก พวกข้าทั้งสองรีบมาที่นี่ เตรียมจะลงมือช่วยเหลือ คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นฉากที่น่าเหลือเชื่อเช่นนั้น น่าทึ่งจริงๆ!”
น้ำเสียงผู้พิทักษ์ใหญ่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขามองฉินม่านอวิ๋น “ของวิเศษสิ่งนั้นของแม่นางเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ ไม่ทราบว่ามีที่มาใดหรือไม่”
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยเรียบๆ “ผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งมอบให้ข้า”
“หือ? ผู้ยิ่งใหญ่?” ผู้พิทักษ์ใหญ่อึ้งไปเล็กน้อย กล่าวด้วยความอิจฉา “นึกไม่ถึงว่าแม่นางจะโชคดีถึงเพียงนี้ ได้พบเจอผู้ยิ่งใหญ่เช่นนั้น ช่างน่าอิจฉาจริงๆ”
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่ทราบว่าพวกท่านทั้งสองมาด้วยเหตุใด?”
ผู้พิทักษ์ใหญ่เอ่ยว่า “ไม่ขอปิดบัง นายน้อยของพวกเราถูกคนชั่วทำร้ายที่นี่ พวกเราจึงรีบมา ด้วยเรื่องนี้จึงอยากให้ประมุขหุบเขากู้ช่วยเหลือสักหน่อย”
“อ้อ?” กู้ฉางชิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เรื่องนี้ข้าบังเอิญรู้ว่า นายน้อยของพวกท่านได้ตายไปแล้ว”
“อะไรนะ?”
ผู้พิทักษ์กับรองผู้พิทักษ์สีหน้าเปลี่ยน ดวงตาฉายแววอาฆาต เอ่ยอย่างไร้ความปรานี “ขอประมุขแห่งหุบเขากู้โปรดบอกว่าเป็นผู้ใด!”
กู้ฉางชิงพูดติดตลก “อ้อ
