งกู้จื่อเหยายืนอยู่นอกประตู
ฉินม่านอวิ๋นพูดเสียงต่ำ “คุณชายหลี่ เรื่องใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว”
นางยังมีความกังวลอยู่บ้าง หากมิใช่เพราะเห็นสัญญาณฝนหยุดตก นางคงไม่กล้ามารบกวนหลี่เนี่ยนฝาน
หลี่เนี่ยนฝานผงะไปเล็กน้อย จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจโล่ง “ลำบากพวกท่านแล้วจริงๆ”
ฉินม่านอวิ๋นใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย รีบเอ่ย “คุณชายหลี่ จริงๆ แล้วสองท่านนี้คือบุตรชายหญิงของประมุขแห่งหุบเขาเมฆาคราม เรื่องนี้เพราะพวกเขาถึงได้สำเร็จอย่างราบรื่นเช่นนี้”
หลี่เนี่ยนฝานมองสองพี่น้องกู้จื่อเหยาด้วยความประหลาดใจ แม้จะเดาได้ว่าทั้งสองมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะเป็นถึงบุตรของเจ้าแห่งหุบเขา
ตนได้เกาะขาใหญ่เช่นนี้ ไม่เสียแรงที่ฉันทำมื้อเช้าครั้งก่อนอย่างพิถีพิถัน
“อย่างไรก็ขอบคุณจริงๆ!” หลี่เนี่ยนฝานมองพวกเขา กล่าวเชื้อเชิญด้วยรอยยิ้ม “กินอะไรมาหรือยัง? ไม่เช่นนั้นเข้ามานั่ง มาดื่มสุราสักหน่อยหรือไม่?”
“ไม่…ไม่ต้องหรอก” กู้จื่อเหยากลืนน้ำลาย ปฏิเสธอย่างยากลำบาก
ครั้งนี้พวกเขารับคำสั่งจากท่านพ่อให้มาเอาใจผู้ยิ่งใหญ่ ทำความดีลบล้างความผิด แม้ผู้ยิ่งใหญ่จะเกรงใจ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าจะถือโอกาสขอกินฟรี
พูดออกไปพวกเขาคงไม่เชื่อ
