ัว สมควรได้รับภัยในครั้งนี้”
“เข่นนั้นยังรออะไรอยู่? เอาเวลาไปกวาดล้างตระกูลหลิ่วสิ!”
“ไปกันเถอะ!”
……..
วันรุ่งขึ้น
ท้องฟ้าสว่างด้วยแสงแรกของวัน หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปด้านนอก เผยรอยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
“ดูเหมือนฝนจะหยุดแล้ว”
มองจากด้านใน โลกทั้งใบราวกับถูกชะล้าง ทุกอย่างกลับเหมือนใหม่ สดใสสวยงามอย่างมาก
“ต๋าจี่น้อย เช้านี้อยากกินอะไร? กับข้าวดูเหมือนจะเหลือไม่มากแล้ว”
“อะไรง่ายๆ ก็พอ” ต๋าจี่มองหลี่เนี่ยนฝาน ริมฝีปากบางขบเม้ม พูดด้วยความหงุดหงิด “น่าเสียดายต๋าจี่ทำอาหารไม่เป็น ไม่เช่นนั้นคงไม่ต้องลำบากคุณชายหลี่ให้ลงมือทำด้วยตนเอง”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างอดไม่ได้ “ไม่เป็นไร อีกอย่างที่บ้านก็ยังมีเสี่ยวไป๋ไม่ใช่หรือ?”
เขาทอดถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ “เฮ้อ ในวันที่ไม่มีเสี่ยวไป๋ คิดถึงเขาจริงๆๆ”
ทั้งสองทานอาหารเช้าที่เรียบง่าย ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังเข้ามาเบาๆ
“ก๊อกๆๆ”
“คุณชายหลี่อยู่หรือไม่?”
ตามมาด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนน้อมของฉินม่านอวิ๋น
“แกร็ก”
หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตู เห็นคนที่อยู่ด้านนอก ก็พูดด้วยความประหลาดใจ “เป็นพวกท่านเองรึ อรุณสวัสดิ์”
ฉินม่านอวิ๋น ลั่วซืออวี่และสองพี่น้อ
