หลังเตรียมตัวหนี
ทว่าวินาทีถัดมา งูไฟสายหนึ่งก็รัดพวกเขาไว้
หัวใจทั้งสองตกลงสู่ก้นเหว กล่าวด้วยความตกใจปนโกรธเกรี้ยว “ผู้อาวุโสกู้ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
กู้ฉางชิงยิ้มตอบ “ท่านทั้งสอง ข้าไม่พูดคงไม่ได้ พวกท่านมาได้เสียพอดิบพอดี ข้าก็กังวลอยู่ว่าจะทำความดีชดเชยความผิดได้อย่างไร พวกท่านมาให้ถึงที่ เช่นนั้นก็ไม่พูดมากให้เสียเ เวลา ข้าจะส่งพวกท่านออกเดินทางเลยแล้วกัน!”
เพลิงงูไฟลุกโชน เพียงชั่วพริบตา ก็ไม่หลงเหลือเงาผู้เฒ่าทั้งสองอีกต่อไป
“นี่ก็ถือเสียว่าเป็นดอกเบี้ยแล้วกัน”
กู้ฉางชิงสูดหายใจ หันตัวกลับโค้งคำนับไปทางเซียนเค่อจวีอย่างนอบน้อม เอ่ยด้วยความสัตย์จริง “ฉางชิงรู้สึกผิดและละอายใจต่อการกระทำที่ไม่รู้ก่อนหน้านี้เป็นอย่างยิ่ง ขอให้ท่านผู้ ยิ่งใหญ่รอชมผลงานของข้า ให้ข้าได้ชดใช้ความผิดของตน!”
ผู้เฒ่าที่เหลืออีกสามคนได้รู้ว่าประมุขแห่งหุบเขาของตนเคยกระทำเช่นนี้มาก่อน ก็ตกใจจนใบหน้าไร้สีเลือดและกลายเป็นสีดำ
“ประมุขหุบเขา ท่านเลอะเลือนแล้วรึ! นี่มิใช่ทำให้ทางแคบลงหรือ?”
“คำสั่งของผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ยังกล้าปฏิเสธ ประมุขหุบเขา ดูท่าก่อนหน้านี้ข้าประเมินท่านต่ำไปจริงๆ”
“ตระกูลหลิ่วใช้อำนาจในทางที่ผิดจนเคยต
