ฮึ อย่างเจ้าน่ะเหรอจะมีปัญญา ข้าอยู่ ขั้นสวรรค์ลี้ลับ ขั้นสามแล้ว เจ้าอาศัยพลังภายนอกถึงจะพอถูไถมาถึงระดับนี้ ยังคิดจะเอาชนะข้า นักพรตซอมซ่อยิ้มเยาะ
ความจริงนักพรตซอมซ่อก็ตกใจเหมือนกัน
ตอนแรกนึกว่าต่อให้ยืมพลังภายนอก อย่างมากก็น่าจะแค่ ขั้นสวรรค์ลี้ลับ ขั้นหนึ่ง ไม่นึกว่าจะพุ่งมาแตะขั้นสามได้
น่าจะเป็นเพราะยาเม็ดนั่นแน่ๆ นักพรตซอมซ่อคิดในใจ
เห็นกลิ่นอายของบรรพชนสำนักเหมันต์น้ำแข็งเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ
นักพรตซอมซ่อไม่อยากยืดเยื้อ เตรียมจะปิดเกมในทีเดียว
เอาล่ะ ข้าเบื่อจะเล่นกับพวกเจ้าแล้ว นักพรตซอมซ่อชูแส้ปัดรังควานขึ้นฟ้า
วูบ
เวลานี้ แส้ปัดรังควานดูเหมือนพู่กันขนาดยักษ์
และ… โดยมีแส้ปัดรังควานเป็นจุดศูนย์กลาง
เงาร่างของพู่กันขนาดยักษ์ยาวหลายสิบเมตรก็ก่อตัวขึ้น
ตายซะ นักพรตซอมซ่อถือพู่กันยักษ์ แทงตรงไปยังกลุ่มผู้บริหารระดับสูงของสำนักเหมันต์น้ำแข็ง
ป้องกัน บรรพชนสำนักเหมันต์น้ำแข็งตื่นตระหนก ตะโกนสั่งทุกคน
วินาทีนั้น ผู้บริหารระดับสูงของสำนักต่างประสานมือร่ายเวทย์
วูบ วูบ วูบ
ม่านแสงสีขาวที่ปกป้องสำนักอยู่ หดตัวลงอย่างรวดเร็ว
ในพริบตา ม่านแสงนั้นกลายเป็นโล่แสงจ้า ปกป้องเบื้องหน้าบรรพชนและเหล่าผู้อาวุโส
ตูม
หอกปะท