เดียว แต่พวกเขาก็แน่ใจอย่างยิ่งว่าดวงตานั้น เหมือนกับดวงตาของรูปปั้นที่ชาวมารถือไว้ในมือไม่มีผิดเพี้ยน
นี่คือ…มารที่ถูกอัญเชิญจากโลกมารหรือ?
ชาวมารกลุ่มนี้ย่อมรู้ดีว่าไม่อาจทำลายการผนึกจากด้านนอก ไม่รู้ว่าจะใช้วีธีการใด ในที่สุดก็สามารถเรียกมารออกมาได้ และทำลายผนึกจากด้านใน?
พวกเขาไม่กล้าจะจินตนาการ รู้สึกแต่หนังศีรษะตนเองจะระเบิดออกมา เพราะหวาดกลัวจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว
หากเป็นมารจากโลกมารจริง นอกเสียจากว่ามีเซียนลงมาจุติด้วยตนเอง โลกทั้งโลกบำเพ็ญเซียนก็คงจะจบสิ้นแล้ว!
พวกเขารวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่มีส่งไปที่ค่ายกลใหญ่ของกู้ฉางชิงอย่างไม่ลังเล
ผู้บำเพ็ญเซียนนับร้อยที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ปล่อยพลังพร้อมกัน พลังปราณทั้งหมดมาบรรจบกันที่ข่ายพลังใหญ่ราวกับแม่น้ำทั้งหลายที่ไหลกลับสู่ทะเล
ทันใดนั้นเปลวไฟของธงสีแดงก็ลุกโชนขึ้น ค่อยๆ เคลื่อนไปบรรจบกันที่ใจกลางหุบเขาทีละนิด
จุดที่อยู่ห่างจากหุบเขาเมฆาครามไกลออกไปหนึ่งร้อยลี้
ลำแสงสองเส้นเคลื่อนมาด้วยความเร็ว พวกเขาก็คือผู้เฒ่าทั้งสองที่ใบหน้าผ่ายผอม คนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีน้ำตาล อีกคนหนึ่งสวมชุดสีเทา สีหน้าเจือไปด้วยความวิตกกังวลปนบูดบึ้ง
ผู้เฒ่า
