‘ซื่อบื้อ เจ้าคนซื่อบื้อเอ๊ย!’
พวกฉินม่านอวิ๋นสติแตก มองบุตรชายเศรษฐีราวกับมองเห็นศพปัญญาอ่อน
มีชีวิตอยู่ดีๆ ไม่ดีหรือ? จะรนหาที่ตายทำไม?
ฉินม่านอวิ๋นมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ รีบร้อนกล่าว “คุณชายหลี่ ขออภัยด้วย พวกนี้เป็นอันธพาลทำชั่วไม่เกรงกลัวกฎหมาย อย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย พวกเราจะให้คำอธิบายกับท ท่านแน่นอน”
หลี่เนี่ยนฝานสีหน้าไม่ดีนัก เขาสูดหายใจก่อนจะเอ่ยว่า “ดีที่พวกเจ้ามาทันเวลา ขอบคุณมาก ข้ากับต๋าจี่น้อยจะกลับไปก่อน”
ลั่วซื่ออวี่รีบตามไป “คุณชายหลี่ ข้าไปส่งพวกท่านเอง”
พวกเขาทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงความโกรธเคืองของหลี่เนี่ยนฝาน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ราวกับเด็กน้อยที่กระทำความผิด ระแวดระวังแม้เรื่องเพียงเล็กน้อย
หลี่เนี่ยนฝานคิ้วขมวดมุ่น เขาอารมณ์ไม่ดีมากจริงๆ ฉากเมื่อครู่ชัดเจนว่า คนเหล่านั้นเห็นตนกับต๋าจี่เป็นเพียงปุถุชนธรรมดา ง่ายต่อการรังแก ถึงกับจะลงมือสู้กันตรงนั้น ไม่ว่ าตนจะพูดอย่างไรพวกเขาต้องลงมือฉุดคนเป็นแน่
หากไม่ใช่เพราะพวกฉินม่านอวิ๋นมาถึงทันเวลา
