ผลที่ตามมาคงเลวร้ายจนไม่อยากคิด
‘ประมาท ฉันประมาทไปแล้ว!’
หลี่เนี่ยนฝานถอนใจด้วยความโล่งอก นึกหวาดกลัวอยู่บ้าง ระยะนี้ชีวิตตนราบรื่นเกินไป คนที่ได้พบล้วนแล้วแต่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่เป็นมิตร ถึงแม้ตนจะมีเพื่อนบ้างแล้ว แต่กลับละ ะเลยความอันตรายต่างๆ ในโลกนี้ไป ขนาดโลกก่อนยังไม่ขาดนักเลงหัวไม้ โลกบำเพ็ญเซียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง อาการแขนหักของหลินมู่เฟิงเมื่อครั้งก่อนยังติดตาอยู่เลย กระทั่งผู้บำเพ็ญเซ ซียนยังตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เช่นนั้นตนซึ่งเป็นเพียงคนธรรมดาก็ไม่ควรเสี่ยงอันตรายเกินไป
แต่หลังจากความหวาดกลัวจบลง ความขุ่นเคืองมากมายก็ผุดขึ้นในใจไม่รู้จบ เขากำมือบางของต๋าจี่แน่นอย่างอดไม่ได้ ยากจะเก็บซ่อนความโกรธในใจ
หลังจากเดินไปได้ซักพัก เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองบุตรชายเศรษฐีอีกครั้ง
“เปรี้ยง!”
จู่ๆ ท่ามกลางฟ้าใสไร้เมฆ เกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่น เพียงชั่วพริบตาเมฆดำหนาทึบก็ปรากฏขึ้น ปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าให้มืดมิดลงในบัดดล
เมฆดำทะมึนปกคลุมทั่วทั้งเมือง!
และยังมีเสียงฟ้าร้องดังเป็นร
