ะยะๆ
บัดนี้ทั่วพื้นที่ในหุบเขาเมฆาคราม ผู้คนต่างสัมผัสได้ถึงความกดดันที่เข้ามาถึงกลางใจ
ทันทีที่มีเสียงฟ้าร้องพวกฉินม่านอวิ๋นก็พร้อมใจกันก้มหน้าหดหัว จากนั้นก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างอดไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รู้สึกได้เพียงหนังศีรษะที่ชาหนึบ และทุกเ เซลล์ในร่างกายที่กำลังสั่นระริก
ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่พิโรธแล้ว!
เมื่อพิโรธขึ้นมาฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี!
ความหวาดกลัวหาที่เปรียบมิได้ท่วมท้นในใจพวกเขา ชั่วพริบตาความเย็นยะเยือกในจิตใจก็ส่งแผ่ไปทั่วร่างกาย เลือดภายในเกือบหยุดไหลเวียน แขนขาทั้งสี่แข็งทื่อ
โชคดีที่ตนมาหยุดไว้ทัน ไม่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่จะระบายความโกรธออกมาเช่นไร ถึงตอนนั้น หุบเขาเมฆาครามแปดในสิบส่วนคงไม่อยู่อีกแล้ว ส่วนโลกบำเพ็ญเซียนก็คงไม่ด ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่
น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ!
ฉินม่านอวิ๋นตบหน้าอกของตนอย่างอดไม่ได้ นางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อบรรเทาความตึงเครียด รู้สึกยินดียิ่ง
“ท้องฟ้าปรวนแปรเสียจริง” หลี่เนี่ยนฝานแหงนมองฟ้า บ่นอย่างอดไม่ได้ก่อนจะรีบพา
