ต๋าจี่เข้าไปในเซียนเค่อจวี
แทบในทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าเซียนเค่อจวี ฝนก็เทกระหน่ำลงมาราวกับน้ำทะเล
“ซ่า!”
ฝนที่สาดลงมาทำให้ทั่วทั้งหอคอยเปียกชุ่ม สายน้ำบรรจบ ไหลลงอย่างรวดเร็ว
บนหอคอยสูง
พวกฉินม่านอวิ๋นจ้องมองกลุ่มของบุตรเศรษฐีด้วยสีหน้าเย็นชาถึงขีดสุด
เมื่อครู่เพราะเกรงว่าคนพวกนี้จะรนหาที่ตายพูดจายั่วโมโหปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ โจวต้าเฉิงจึงใช้พลังทั้งหมดของตนกดบังคับพวกเขา แม้แต่อ้าปากก็ยังยาก บัดนี้เขาถอนพลังกลับ คนก กลุ่มนั้นก็พลันล้มลงกองแทบพื้น ฝนห่าใหญ่ทำให้พวกเขาเปียกปอนไม่เหลือสภาพคน
บุตรชายเศรษฐีนิ่งไปชั่วครู่ ความหวาดกลัวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธมหาศาล ดวงตาเต็มไปด้วยโกรธแค้น “พวกเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือหลิ่วหรูเซิงจากตระกูลหลิ่ว! กล้าลงมือกับข้ า อยากตายหรือ?!”
“ตระกูลหลิ่ว? ตระกูลหลิ่วนับเป็นสิ่งใด! ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ต่อไปนี้จะไม่มีตระกูลหลิ่วอีกต่อไป!” จักรพรรดิลั่วแทบจะกัดฟันพูด
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย เมื่อเห็นหลิ่วหรูเซิงยังปากเก่งเช่นนี
