ราตรีสงัด ความมืดมิดเข้าคืบคลาน
กลางคืนในหุบเขาเมฆาครามมืดกว่าที่อื่นๆ นอกจากแสงจากตะเกียงบางส่วนบนหอคอย ก็มีเพียงลำแสงของผู้บำเพ็ญเซียนที่ทำให้ค่ำคืนอันมืดมิดสว่างขึ้นมาเล็กน้อย
ส่วนใจกลางหุบเขาลึกนั้น ราตรียิ่งมืดมิดกว่าที่ใด!
มองลงมาจากหอคอยคล้ายหลุมดำไร้ก้นเหว ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าปากรอเขมือบใครสักคน
โชคดีที่บนท้องฟ้าเหนือหุบเขาลึกมีเปลวไฟไหลผ่านเชื่อมต่อกันชั้นแล้วชั้นเล่า ราวกับขังราตรีไว้ นำแสงสว่างไปสู่ความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง
ที่ใจกลางของเปลวเพลิง ธงสีแดงเล็กๆ ลอยอยู่กลางอากาศ สาดประกายสว่างจ้า ราวกับมีมังกรไฟบินอยู่รอบๆ เปลวเพลิงดั่งกระแสน้ำที่ไหลออกไปอย่างไม่รู้จบ
“ฟู่~”
พลังปราณบนร่างของคนทั้งห้าสลายไป เสาเพลิงทั้งห้าก็ค่อยๆ จางหาย ขณะเดียวกันพวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ประมุขหุบเขาเมฆาครามซึ่งยืนอยู่ที่ใจกลางยิ้มเล็กน้อย โค้งคำนับผู้เฒ่าทั้งสี่ “ค่ายกลสำเร็จแล้ว ต่อไปรบกวนผู้อาวุโสทั้งสี่ช่วยปกป้องแล้ว”
ผู้อาวุโสทั้งสี่ยิ้มออกมา “ประมุขหุบเขาโปรดวางใจ”
พวกเขานั่งขัดสมาธิอีกครั้ง เปลวไฟปกคลุมพลังงานสีดำสนิทเมื่อไหร่ พิธีผนึกมารครานี้ก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์
ประมุขหุบเขาเมฆาครามพยักห
