เนี่ยน นฝานสบายตัวไม่น้อย
หลี่เนี่ยนฝานยืนพิงราวกั้น สายตามองไปทางหุบเขาที่เต็มไปด้วยดินสีดำ ดวงตาเกิดแววสงสัยอย่างอดไม่ได้
ไม่รู้ว่าจำผิดหรือไม่ เขารู้สึกว่าดินดำที่มีอยู่ทั่วบริเวณนั้นดำขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก จนแทบจะมีพลังงานสีดำลอยขึ้นจากพื้น ดูคล้ายกับควันดำ ทว่าไม่กระจายตัว กลับจับตัวเป็น นก้อนควบแน่นในอากาศ เป็นรูปร่างประหลาดที่ไร้สิ่งใดเปรียบ
ควันดำเหล่านี้ไม่ได้ลอยตัวขึ้นสูง เพราะทั้งสี่ด้านของหุบเขามีผู้เฒ่าทั้งสี่เฝ้าอยู่ อีกทั้งตรงกลางของหุบเขายังมีผู้เฒ่าชุดเขียวอยู่
คนทั้งห้าลอยอยู่กลางอากาศในท่านั่งขัดสมาธิ สายลมพัดพาชายเสื้อปลิวไสว อันเป็นภาพทั่วไปของนักปราชญ์
ควันดำที่ลอยอยู่ใต้เท้าพวกเขาถูกพลังไร้รูปร่างกดไว้ ยากจะลอยขึ้นมาได้
ลั่วซืออวี่ยืนอยู่ข้างหลี่เนี่ยนฝานเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ ท่านดูกลางหุบเขานั่นสิ เหมือนลูกตาดำหรือไม่? นั่นก็คือทางเข้าสู่โลกมาร”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า เอ่ยอย่างอดไม่ได้ “ควันดำเหล่านั้นชวนให้รู้สึกไม่สบายจริงๆ”
ควัน
