็ดเล็กๆ เริ่มผุดพรายบนหน้าผาก
หลี่เนี่ยนฝานอ้าปากหาวอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเริ่มปิดปรือ
เปลวเพลิงมหึมาไร้ขอบเขต กับควันดำน่าพิศวงชวนขนลุก แม้ว่าทางตันระหว่างทั้งสองจะดูน่าตื่นเต้น แต่การได้เห็นฉากที่น่าตื่นเต้นมากไปก็ทำให้เบื่อหน่ายได้เหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงห หลี่เนี่ยนฝานที่เฝ้าดูเรื่องนี้มาตลอดทั้งบ่าย
ตลอดทั้งบ่ายเปลวเพลิงอาจจะตกลงมาเพียงสิบเซนติเมตรเท่านั้น
การติดตามต่อจากนี้คาดว่ามีเพียงรอให้ม่านเพลิงครอบลงมาจนสุด เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะไม่มีอะไรแปลกใหม่
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน การต่อสู้สามวันสามคืนเป็นเรื่องปกติ พวกเขาจึงดูได้อย่างเพลิดเพลินไม่เบื่อ บ้างก็วิเคราะห์ว่าใครแข็งแกร่งใครอ่อนแอ บ้างก็ร้องอุทาน ทำตัวเหมือนผู้รู้
แต่หลี่เนี่ยนฝานฝืนทนต่อไปไม่ไหว ถึงเวลานอนแล้ว
เขาหาวอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “ต๋าจี่น้อย เริ่มจะดึกแล้ว อยากกลับไปนอนหรือไม่?”
ต๋าจี่พยักหน้า “อืม ข้าจะกลับไปกับคุณชาย”
จักรพรรดิลั่วและพรรคพวกต่างมองหน้ากัน หัวใจเต้นสั่นเบาๆ
ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ก็คือปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ แม้แต่การต่อสู้ระดับนี้ก็ยังไม่อยู่ในสายตา?
คาดว
