งหลี่เนี่ยนฝานปราดหนึ่งแล้วหยิบกล่องของขวัญเดินเข้าไปในห้อง
เพียงไม่นานด้านในก็มีเสียงสวบสาบดังออกมา
เสียงเหล่านี้ทำให้หลี่เนี่ยนฝานสามารถจินตนาการได้ถึงทุกอิริยาบทของต๋าจี่จนเห็นภาพ
เขาเลียริมฝีปาก ดวงตามองไปทางห้องนั้นอย่างไม่อาจควบคุมตนเอง จากนั้นก็รีบเบนออกไป
ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เนี่ยนฝานก็ถึงกับตกตะลึงพรึงเพริด รู้สึกว่าร่างกายหยุดหายใจ
หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งงดงามดุจเทพธิดาเดินออกมาจากห้อง ความงามนั้นราวกับทำให้สีสันรอบข้างเลือนรางพร่ามัว
หลี่เนี่ยนฝานใช้ความคิดอย่างหนัก ภาษาสามัญคงไม่อาจสื่อให้เห็นถึงความงามนั้นได้ เกรงว่าคงมีเพียงภาษาโบราณที่จะพอพรรณนาได้สักส่วนสองส่วน
สง่างามดั่งหงส์ตระหนกโบยบิน มังกรแหวกว่ายกลางสายธารา เปล่งปลั่งดั่งเบญจมาศในสารทฤดู งามสะพรั่งดั่งต้นสนเขียวขจีในสายลมวสันตฤดู ดั่งเมฆาฟุ้งลอยปกคลุมจันทราสว่าง ดั่งเกล็ดหิมะ หมุนวนตามสายลม เห็นจากที่ไกลสว่างดั่งตะวันในยามเช้า จ้องมองจากที่ใกล้สดใสดั่งดอกบัวในเกลียวคลื่น
ต๋าจี่สอดประสานสายตากับหลี่เนี่ยนฝาน เดินไปข้างกายหลี่เนี่ยนฝานด้วยย่างก้าวที่นุ่มนวลแผ่วเบา
