ยยิ้มบนใบหน้าสองพี่น้องกู้จื่อเหยาพลันแข็งทื่อ พวกเขามองฉินม่านอวิ๋นด้วยดวงตาเหลือเชื่อ อึ้งตะลึงจนพูดไม่ออก
กู้จื่อเหยาสูดหายใจเข้าลึก “เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”
“ท่านเห็นข้าเหมือนล้อเล่นอยู่หรือไง?” ฉินม่านอวิ๋นเจ็บปวดใจจนดวงตาแดงก่ำ “เมื่อครู่ข้าเกือบจะขอน้ำต้มใบชาในหม้อจากผู้ยิ่งใหญ่มาแล้ว”
“ฟืด——”
กู้จื่อเหยาสูดหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง สัมผัสได้เพียงหนังศีรษะที่เริ่มชา
ลำพอง ข้าลำพองตนแล้ว
กล้าดียังไงถึงได้กินไข่ต้มใบชาสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้
กู้จื่ออวี่หันตัวกลับมุ่งหน้าตรงดิ่งไปเซียนเค่อจวีทันที
กู้จื่อเหยาตกใจหน้าถอดสี กลัวว่ากู้จื่ออวี่จะกลับไปเอาน้ำในหม้อนั้นจริงๆ “เจ้าจะทำอะไร? อย่าได้คิดทำอะไรบ้าๆ นะ!”
กู้จื่ออวี่ไม่หันกลับมา แต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความดีใจ “พวกท่านไม่ต้องใส่ใจข้า ผู้ยิ่งใหญ่ต้องเทน้ำในหม้อนั้นทิ้งไปแน่ ข้าจะไปที่นั่น ไม่แน่ว่าอาจจะรอจน…”
……
ภายในห้อง
หลี่เนี่ยนฝานทุ่มความสนใจไปที่กล่องของขวัญที่กู้จื่อเหยานำมาให้ พูดอย่างอดใจรอไม่ไหว “ต๋าจี่น้อย รีบมาลองชุดใหม่นี่เร็วเข้า ข้าว่ามันต้องเข้ากับเจ้ามากแน่ๆ”
“อื้ม”
ต๋าจี่พยักหน้า แววตางามมีประกายตื่นเต้นปนเขินอาย มอ
