สองพี่น้องกู้จื่อเหยาเดินออกจากห้องไป ความรู้สึกเรียกได้ว่าตื่นเต้นถึงขีดสุด ขณะเดียวกันก็วิตกกังวล
ทุกอย่างช่างดูเพ้อฝัน ราวกับความฝันไม่มีผิด
พวกเขากำหมั่นโถวในมือแน่น เพื่อให้มั่นใจว่าหมั่นโถวยังอยู่ ไม่ใช่ความฝัน
กู้จื่อเหยาทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ “ไม่คิดเลยว่าในโลกบำเพ็ญเซียนจะมีบุคคลที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้อาศัยอยู่ พวกเรามีโอกาสได้พบ นับเป็นโชคดียิ่งนัก”
กู้จื่ออวี่ใบหน้าผ่องใสมีเลือดฝาด เอ่ยอย่างอวดตัว “ท่านพี่ ท่านต้องขอบใจข้า ข้าบอกแล้วว่าเป็นผู้วิเศษ หากไม่ใช่เพราะข้า จะได้พบของดีเช่นนี้หรือ?”
กู้จื่อเหยาลูบหัวกู้จื่ออวี่อย่างชื่นอกชื่นใจ ตอบด้วยรอยยิ้ม “ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้า มีคนกล่าวไว้ว่าโชคร้ายเก้าสิบเก้าครั้ง ครั้งที่ร้อยคือโชคดี ดูท่าจะเป็นจริง”
นางมองฉินม่านอวิ๋นอย่างอดสงสัยไม่ได้ “น้องม่านอวิ๋น เหตุใดเจ้าดูไม่ค่อยดีใจเลย?”
“ข้าแค่เสียดายวัตถุดิบเหล่านั้น” ฉินม่านอวิ๋นถอนใจเบาๆ พูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “พวกท่านไม่รู้อะไร น้ำที่ใช้ต้มไข่นั่นเป็นธาราปราณ อีกทั้งใบชาพวกนั้น เมื่อนำมาต้มดื่ม สามา ารถทำให้คนตื่นรู้ได้เลย”
รอ
