ลี่ หมั่นโถวเหล่านี้ท่านเตรียมไว้ให้พวกเรา แม้ว่าพวกเราจะกินไม่ไหวแล้ว แต่ไม่อาจทำลายน้ำใจท่าน ให้พวกเรานำกลับไปได้หรือไม่?”
“พวกเจ้าจะเอาไปหรือ?” หลี่เนี่ยนฝานผงะ
กู้จื่อเหยาพยักหน้าตอบอย่างสัตย์จริง “อาหารโอชะเช่นนี้ ทิ้งไปน่าเสียดายแย่ อีกอย่างพวกเราก็ไม่อยากพลาดไปด้วย”
ก็จริง แม้ตนไม่ได้เห็นเป็นของมีค่าอะไร แต่สำหรับพวกเขาคงไม่มีโอกาสพบของเช่นนี้บ่อยๆ
หลี่เนี่ยนฝานหยักหน้ายิ้มแล้วเอ่ยว่า “เดิมทีก็เตรียมไว้ให้พวกเจ้า ย่อมเอากลับไปได้อยู่แล้ว”
สองพี่น้องกู้จื่อเหยาและฉินม่านอวิ๋นต่างดีใจยกใหญ่ รีบร้อนหยิบไปคนละชิ้น ถือไว้ในมืออย่างระมัดระวัง
หมั่นโถวนี้มีขนาดพอๆ กับฝ่ามือ รวบได้หมดในกำมือเดียว แต่ละชิ้นล้วนอวบอิ่มสมบูรณ์ ยามสัมผัสมือให้ความรู้สึกยืดหยุ่นนุ่มเด้ง
ทั้งสามนิ่งไปครู่หนึ่ง หมั่นโถวนี้ให้สัมผัสที่ดี นุ่มสบายอย่างน่าประหลาด
ของดี!
ว่าแล้วต้องเป็นของดี!
กู้จื่อเหยาเอ่ยกับหลี่เนี่ยนฝานด้วยน้ำเสียงที่ให้ความเคารพ “คุณชายหลี่ วันนี้ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ พวกเราไม่รบกวนแล้ว”
“อื้ม กลับกันดีๆ นะ” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า
