ไม่อาจห้ามได้
ไข่ไก่ที่ใดกัน เห็นชัดๆ ว่านุ่มเด้งยิ่งกว่าผิวสตรีเสียอีก!
‘อร่อย…อร่อยเหลือเกิน…’
ทั้งสามกู่ร้องในใจ แม้แต่ต๋าจี่เองก็ตาม
เดิมทีนางคิดว่าฝีมือการทำอาหารของเสี่ยวไป๋เป็นที่สุดในโลกแล้ว ไม่คิดว่านายท่านของนางจะเป็นบุรุษซ่อนคมเช่นนี้
ภาพลักษณ์หญิงสาวอะไร พวกนางลืมไปหมดแล้ว เพียงเคี้ยวสองสามคำก็ยัดไข่ทั้งใบเข้าปาก
แม้แต่บุรุษรีบร้อนกินไข่ด้วยความเร็วขนาดนั้นยังไม่น่าดูหนักหนา นับประสาอะไรกับสตรีที่งดงามดั่งหยกดุจบุปผา
ไข่ขาวกลิ้งกลอกไปมาในปากไม่หยุดตามแรงบดเคี้ยว ไข่แดงส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่ว สตรีทั้งสามหรี่ตาลงอย่างไม่อาจควบคุม ซึมซับเพลิดเพลินกับความอร่อยไม่รู้จบ
อะไรคือความสุขน่ะหรือ? นี่ไงล่ะคือความสุข!
ในเวลานี้ แม้แต่ฉินม่านอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะทิ้งน้ำใบชาไว้เบื้องหลังอย่างไม่เสียดาย
ปรุงอาหารออกมาได้อร่อยเลิศล้ำเช่นนี้ ก็นับว่าน้ำชานั้นได้ใช้ประโยชน์สูงสุดแล้ว เป็นความคุ้มค่าถึงที่สุด!
