“ฟืด ฟืด ฟืด!”
แม้ฉินม่านอวิ๋นจะพยายามควบคุมสุดกำลัง ก็ยังรู้สึกว่าลมหายใจตนหนักขึ้นทุกที ดวงตาจ้องมองใบชาในหม้อแน่นิ่ง
มิน่ากลิ่นหอมถึงสามารถทำให้คนรู้สึกสดชื่นขึ้น ที่แท้ก็เป็นวัตถุดิบเซียน!
นี่เป็นใบชาที่ทำให้คนตื่นรู้ได้เลยนะ!
แน่นอนว่าเป็นใบชาของเซียนอย่างไม่ต้องสงสัย!
เอาใบชาระดับนี้มาทำไข่ต้มใบชาเนี่ยนะ?
ต้องสิ้นเปลืองใบชาไปมากมายเพียงใดกัน
เสียของ! การกระทำเช่นนี้สร้างความเข้าใจใหม่ต่อคำว่า ‘เสียของ’ แก่ฉินม่านอวิ๋น หัวใจนางกระตุกไหววูบๆ
นางรีบผละสายตาออก เกรงว่าหากยังมองนานกว่านี้จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
สิ่งที่ทำให้นางเจ็บปวดใจที่สุดคือไข่ที่ต้มใบชา ที่มิใช่ทั้งไข่มังกรและไข่หงส์ฟ้า หรือแม้กระทั่งไข่ปีศาจก็ตาม หากแต่เป็นไข่ไก่ธรรมดาๆ นี่กำลังจะทำอะไรกันแน่? ขนาดซื้อกล่ องคืนไข่มุก[1]ยังไม่เป็นเช่นนี้ จะทำให้คนกระอักเลือดตายอยู่แล้วรู้บ้างไหม?
ยังดีที่สองพี่น้องกู้จื่อเหยายังไม่รู้ว่าไข่ต้มใบชาที่พวกเขาเผชิญอยู่เป็นเช่นไร ไม่เช่นนั้นคงได้ร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตกใจไปแล้ว
กู้จื่อเหยาหยิบกล่องใบหนึ่งส่งให้หลี่
