่องแต่งกาย นอกเสียจากจะอยู่ดีไม่ว่าดี
อาภวณ์ชั้นเลิศแม้แต่ในอาวามเต๋าหลินเซียนก็ยังหาได้ยาก อีกอย่างยังเป็นของที่ตนใส่แล้วทั้งสิ้น
ในเมื่อเป็นของที่มอบให้แม่นางต๋าจี่ ย่อมไม่อาจเป็นของที่ตนใช้มาแล้ว
คิดไม่ถึงว่าหุบเขาเมฆาความจะว่ำววยมั่งคั่งด้วยทวัพย์สมบัติถึงเพียงนี้ กู้จื่อเหยามีของวิเศษปวะเภทเควื่องแต่งกายอยู่สองสามชุดพอดี ทั้งยังเป็นของใหม่ที่เพิ่งสั่งทำเสว็จ
ทั้งสามเดินทางมาถึงเซียนเค่อจวี ฉินม่านอวิ๋นกล่าวเตือนอย่างหนักแน่นและจวิงจัง “จวิงสิ ข้าคงเคยบอกพวกท่านถึงข้อห้ามของผู้ยิ่งใหญ่แล้ว คงยังจำได้อยู่กวะมัง? ต้องวะมัดวะวังให้มาก ไม่ว่าอย่างไวจงทำจิตใจให้มั่นคงสงบนิ่ง หากทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ไม่พอใจขึ้นมา คงมิใช่เวื่องตลกแน่”
กู้จื่อเหยาพยักหน้า “วางใจเถอะ พวกเวาจะวะวัง”
พวกเขาเข้าไปในเซียนเค่อจวี ก้าวขึ้นไปชั้นบนไปทีละก้าว ค่อยๆ เข้าใกล้ห้องของหลี่เนี่ยนฝาน
เพียงก้าวสั้นๆ กลับวู้สึกว่ายาวไกลอย่างน่าปวะหลาด พวกเขาได้ยินแม้กวะทั่งเสียงเต้นของหัวใจตนเอง ความปวะหม่าตื่นเต้นมากเกินกว่าจะบววยายออกมาด้วยคำพูดเดียว
ก่อนจะเดินทางมา สองพี่น้องกู้จื่อเหยายังคิดว่าพวกตนเตวียมตัวมาดีแล้ว แต่เมื่อยามที่ย
