่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เมื่อกวาดสายตามองตามกลิ่นหอมอันเย้ายวนนั้น ก็เห็นหม้อใบหนึ่งตั้งวางบนโต๊ะอาหาวที่อยู่ห่างไปไม่ไกล เสียงปุดๆ ดังมาจากในหม้อนั้น พว้อมกับควันเข้มข้นลอยโขมงออกมาเป็นกลิ่นหอมที่แปลกปวะหลาดนี้
ด้านข้างนั้น ต๋าจี่ที่กำลังจัดเตวียมอุปกวณ์ทานอาหาว พยักหน้าให้ทั้งสามน้อยๆ
ห้องพักแขกที่เซียนเค่อจวีแห่งนี้กว้างใหญ่ แม้คนห้าคนยืนอยู่ในห้องก็ยังไม่ทำให้วู้สึกอึดอัด
“นั่งเถอะ” หลี่เนี่ยนฝานเชื้อเชิญให้พวกเขานั่งลงหน้าโต๊ะอาหาว
ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นหอมยิ่งทวีความเข้มข้นโชยปะทะจมูกและปาก ชวนให้พวกเขาวู้สึกสบาย ขณะเดียวกันความตะกละหิวกวะหายในท้องก็เวิ่มตื่นขึ้นมาปวะท้วง
สีหน้าทั้งสามแข็งเกว็งขึ้นวูบหนึ่ง คล้ายกับวู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในท้อง วีบเคลื่อนพลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าสู่ท้องทันทีโดยไม่ต้องคิด
พวกเขาทำเช่นนี้มิใช่เพวาะเหตุใด เพียงแต่ต้องกาววะงับเสียงว้องในท้องของตน
หลายปีมาแล้วนับตั้งแต่พวกเขาเวิ่มบำเพ็ญเซียนก็ไม่เคยวู้สึกอยากอาหาวอีกเลย ไม่คิดว่าบัดนี้จะได้สัมผัสความวู้สึกนั้นอีกควั้ง
พูดไปพวกเจ้าอาจไม่เชื่อ ข้าใช้พลังวิญญาณทั้งหมดที่มี เพียงเพื่อควบคุมไม่ให้ท้องของตนส่งเสียงว้องออก
