จี๋ยได้อย่างราบรื่นแล้ว คงเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก”
“เช่นนั้นขอบคุณพี่เหยาแล้ว” ฉินม่านอวิ๋นมองกู้จื่อเหยาอย่างซาบซึ้ง และเอ่ยต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ครั้งนี้ท่านลุงกู้พาผู้บำเพ็ญขั้นตู้เจี๋ยแห่งหุบเขาของพวกท่านไปกั นหมด ให้ความสำคัญเช่นนี้ พิธีผนึกมารเมฆาครามมีสิ่งใดเปลี่ยนไปหรือ?”
กู้จื่อเหยาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าก็รู้ ผนึกของพิธีผนึกมารเมฆาครามนับวันยิ่งอ่อนกำลังลง ทุกครั้งที่เกิดการปะทุก็ยิ่งทำให้อ่อนแอ เป็นเช่นนี้มาหลายปี พลังที่หลงเหลืออย ยู่ของผนึกนั้นคาดเดาได้ไม่ยาก อีกอย่าง…สองวันนี้ ไม่รู้เหตุใดจู่ๆ ผนึกก็คลายออกจนถึงขีดสุดแล้ว ทำให้ท่านพ่อของข้าตกใจมาก”
“เหตุใดเป็นเช่นนี้? หรือว่าสองวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ฉินม่านอวิ๋นอดขมวดคิ้วไม่ได้
กู้จื่อเหยาส่ายหน้า มีสีหน้าวิตกกังวล “ไม่แน่ชัด แต่ข้าเหมือนได้ยินท่านพ่อกล่าวประโยคหนึ่งว่า ฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง และยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย”
