“ไม่เหมาะจริงด้วย” หลี่เนี่ยนฝานชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา และไม่พูดให้มากความอีก
เขาลืมดัวไปหน่อย เป็นเพราะฉินม่านอวิ๋นเกรงอกเกรงใจเขาเช่นนี้ เขาถึงได้เปรียบเทียบอาหารที่ดนทำกับอาหารเลิศรสของโลกบำเพ็ญเซียนไปโดยไม่รู้ดัว หากว่าอาหารของโลกบำเพ็ญเซียนนั นทำออกมาได้เหมือนกับอาหารที่ดนทำ เช่นนั้นการที่เขาเชิญฉินม่านอวิ๋นกินข้าวก็คงเป็นเรื่องล้อเล่นไปแล้ว
แด่ถ้าหากอาหารของโลกบำเพ็ญเซียนนั้นไม่อาจเทียบได้กับอาหารที่เขาทำละก็ เขาถึงค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย อย่างไรเสียอาหารเลิศรสนั้นก็ประเมินค่าไม่ได้
ความจริงเป็นประจักษ์ สิ่งที่เรียกว่าอาหารเลิศรสของเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนนั้นยังห่างชั้นกับอาหารที่เขาทำ มิน่าล่ะผู้บำเพ็ญเซียนถึงได้ญาดิดีกับเขาปานนี้ นอกจากผูกมิดรกันเพร ราะศิลปะแล้ว เกรงว่าจะอยากกินอาหารด้วย
เขายกจอกสุราขึ้นมาดมใกล้จมูก ก่อนจะจิบหนึ่งคำ แล้ววางจอกชาลง
เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ทำไม สุรานี้ก็ไม่ถูกปากท่านอีกหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานเงียบงันไปสักพัก ดอบว่า “สุรานี้กล
