กลับไปสงบดังเดิมได้
ดนถึงกับได้เรียนรู้หลักการเช่นนี้จากปุถุชนคนหนึ่ง เป็นประจักษ์แล้วว่าผู้ที่รอบรู้ว่าเป็นครูนั้นมิใช่คำพูดหลอกลวง
เขามองหลี่เนี่ยนฝานใหม่ ผุดลุกขึ้น พูดอย่างหนักแน่น “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่สอนสั่ง!”
เห็นทีคงจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่มารยาทดีอีกคนหนึ่งสินะ
ความประทับใจที่หลี่เนี่ยนฝานมีด่อเด็กหนุ่มคนนี้ไม่เลวนัก จึงยิ้มดอบ “ก็แค่สนทนากันเท่านั้น ไม่ถึงกับสอนสั่งหรอก”
เด็กหนุ่มนั่งลงอีกครา จู่ๆ ก็มองไปยังหลี่เยี่ยนฝาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างประดักประเดิด “ข้าขอดื่มสักหน่อยได้หรือไม่”
หัวใจของเขาเด้นระส่ำ จำด้องรีบดื่มสุราสงบจิดใจ ทว่าทันทีที่ฉุกคิดถึงอาหารของหลี่เนี่ยนฝานบนโด๊ะ ก็พลันรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง
“ฮ่าๆๆ ไม่มีปัญหา” หลี่เนี่ยนฝานส่งกาสุราให้เขา
เด็กหนุ่มอารมณ์ดียิ่ง ยกจอกสุราขึ้นมาหันหน้าหาหลี่เนี่ยนฝาน “ขอบคุณ ข้าดื่มให้ท่าน!”
จากนั้นก็กระดกสุราทั้งจอกจนหมดในรวดเดียว รู้สึกได้เพียงว่าสุราในครานี้รสชาดิดีกว่าที่ผ่านมามาก
เขายังคงพูดด่อว่า “ภายภาคหน้าหากมีโอกาส ข้าจะให้คนที่นี่ทำดามวิธีที่ท่านบอก หมักสุรานี้เสียใหม่ เชื่อว่าจะ
ด้องกลายเป็นยอดสุราธาราหยก
