กินอาหารไปพลาง รับชมการแสดงไปพลาง ตั้งแต่ชั้นสี่ขึ้นไปก็คงจะเป็นห้องพักทั้งหมด
ฉินม่านอวิ๋นพาหลี่เนี่ยนฝานมายังตำแหน่งริมระเบียง สามารถมองลงไปเห็นเวทีด้านล่าง นับว่าเป็นมุมดีที่สุดมุมหนึ่ง
ในยามนั้น บนเวทีก็มีชายวัยกลางคนแต่งกายเป็นบัณฑิต ในมือถือพัด เล่าเรื่องราวจากหนังสือให้ผู้คนสดับฟัง
ทว่าสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของหลี่เนี่ยนฝานก็คือเนื้อเรื่องที่บัณฑิตผู้นี้เล่าอยู่นั้นคือบันทึกท่องประจิม หนำซ้ำยังเล่าเสียเป็นคุ้งเป็นแคว มีจังหวะจะโคน ชวนให้ตื่นตาต ตื่นใจ
บันทึกท่องประจิมโด่งดังจนถึงระดับนี้แล้วหรือ เจ้าบันฑิตดื้อดึงคนนี้คงไม่ได้ช่วยเผยแพร่เรื่องบันทึกท่องประจิมให้ฉันจริงๆ หรอกใช่ไหม
“เอ่อ คุณชายหลี่” ฉินม่านอวิ๋นมองหลี่เนี่ยนฝานทันใด ใบหน้าแฝงความรู้สึกสลดใจ เอ่ยว่า “ข้าเพิ่งมาถึงหุบเขาเมฆาคราม เตรียมจะไปทักทายประมุขหุบเขาเมฆาครามสักหน่อย จะไม่อยู่ที่น นี่สักระยะ เกรงว่าจะอยู่ด้วยไม่ได้”
จักรพรรดิลั่วและลั่ว
