ซืออวี่สบตากัน เอ่ยว่า “คุณชายหลี่ พวกข้าต้องไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าอีกหลายคนเช่นกัน”
“ไม่เป็นไร พวกท่านไม่ต้องสนใจข้า” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบอย่างไม่คิดมาก ผู้บำเพ็ญเซียนต้องมีการไปมาหาสู่กันเป็นธรรมดา พวกเขาอยู่เป็นเพื่อนปุถุชนอย่างฉันจนถึงตอนนี้ก็นับว่าม มีไมตรีจิตมากแล้ว
“จริงสิ แม่นางม่านอวิ๋น เหลือเพียงข้ากับต๋าจี่อยู่ที่นี่สองคน ไม่ต้องสั่งอาหารมามากนัก”
ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้า “ข้ารู้ คุณชายหลี่โปรดวางใจ”
จากนั้น หลังจากที่พวกเขาบอกกล่าวกับหลี่เนี่ยนฝานเสร็จสรรพ ก็ทยอยออกจากเซียนเค่อจวีไป
ไม่นานนัก อาหารก็มาจัดวางขึ้นโต๊ะจานแล้วจานเล่าจนเต็มโต๊ะกลมพอดิบพอดี แถมยังจัดแต่งได้อย่างวิจิตรบรรจงและหลากหลายประเภท
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “ฉินม่านอวิ๋นนี่นะ รวยจริงๆ เลย อุตส่าห์บอกว่าไม่ต้องสั่งอาหารมามาก ยังสั่งมาเยอะขนาดนี้ แถมครึ่งหนึ่งยังเป็นอาหารป่า ฉันชอบกินอาหารป ป่าขนาดนั้นเลยหรือ”
ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มสวมอาภรณ์หรูหราก็สาวเท้าเข้ามายังชั้นสาม สายตาของเขากวาดม
