องไปรอบๆ สุดท้ายก็มาจับจ้องที่โต๊ะของหลี่เนี่ยนฝาน สีหน้าฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเร่งฝีเท้า เดินเข้ามา
“ทั้งสองท่าน ให้ข้านั่งตรงนี้ได้หรือไม่ ข้าเพียงมาฟังนิทาน ไม่ได้กินอาหาร อาหารมื้อนี้ของพวกท่านข้าเลี้ยงเอง ว่าอย่างไร”
“นั่งไปเถิด เรื่องอาหารไม่ต้องเลี้ยงหรอก” หลี่เนี่ยนฝานตอบอย่างยิ้มแย้มไม่ใส่ใจ
เด็กหนุ่มคนนี้สวมผ้าไหมแพรพรรณ มือทั้งสองข้างสวมกำไลทองคำเจิดจรัส ดูแล้วฐานะน่าจะไม่ธรรมดา ผูกมิตรไว้ย่อมไม่เสียหาย
เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว ตกใจในความใจกว้างของหลี่เนี่ยนฝาน พร้อมกับตอบไปว่า “ขอบคุณ”
คนผู้นี้เป็นปุถุชนแท้ๆ ได้มากินอาหารอยูในเซียนเค่อจวีนั้นย่อมไม่ธรรมดา ไม่เพียงสั่งอาหารสนนราคาสูงลิบ ถึงกับปฏิเสธมื้ออาหารที่ตนจะเลี้ยง ปุถุชนร่ำรวยเพียงนี้เชียวหรือ
หรือว่าจะซ่อนงำพลังไว้
เด็กหนุ่มลอบส่งกระแสจิตออกไปกวาดดูทั่วร่างของหลี่เนี่ยนฝาน
ไม่ผิดแน่ เป็นปุถุชน
เขาตรวจสอบดูอีกคราอย่างไม่มั่นใจ ครั้งนี้ถึงกับใช้อาวุธวิเศษของตน ทว่าผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นดังเดิม
ผู้บำเพ็ญเซียนไม่มีทางเก็บซ่อนพลังได้อย่างแนบเนียนนอกเสียจากมีพลังขั้นตู้เจี๋ยขึ้นไป คน
