เล่า
ต๋าจี่เห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของนาง ก็เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เซียนและปุถุชนต่างกันตรงไหนในสายตานายท่าน ถ้าหากท่านใช้หลักเกณฑ์ของคนทั่วไปมาเทียบกับปรมาจารย์ เช่นนั้นก็คง งโง่เขลาเบาปัญญาเกินไปแล้วละ”
ฉินม่านอวิ๋นพลันได้สติกลับมา รู้สึกว่าตนเองโง่เขลาเบาปัญญาเสียจนน่าขัน
ใช่แล้วละ คุณชายหลี่เป็นบุคคลระดับใด สำหรับเขาแล้ว สิ่งที่เรียกว่าโลกปุถุชนโลกเซียนทั้งหลายทั้งแหล่ ก็ล้วนเป็นเพียงสถานที่ซึ่งอยากจะไปก็ไป อยากจะมาก็มากระมัง
ทุกคนเดินออกมาจากดาดฟ้าแล้ว ต่างคนต่างกลับห้องของตนเอง เพียงแค่ว่าคืนนี้ถูกลิขิตมาให้เป็นค่ำคืนที่ไม่อาจหลับใหล
วันต่อมา
ย่างเข้าใกล้ช่วงเที่ยง เรือเหาะก็ทะลุออกมาจากหมู่เมฆ ความเร็วค่อยๆ ลดลง และก้าวเข้าสู่โลกใหม่
หลี่เนี่ยนฝานตามทุกคนขึ้นมาบนดาดฟ้า จากด้านบนมองลงข้างล่าง
ก็พบว่า ใต้ฝ่าเท้าเบื้องล่างนั้นเป็นโลกสีเขียวชอุ่ม ใต้เงาแมกไม้นับไม่ถ้วน สามารถมองเห็นร่องรอยของเมืองหนึ่งได้รางๆ ที่นี่เป็นป่าทึบภูเขา ขุนเขาสูงชันสลับซับซ้อน บ้างก็เป็น นทิวเขาทอดยาว บ้างก็เป็นยอดเขาสูงแสนเปล่าเปลี่ยว
บนท้องนภา เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองไปโดยรอบก็จะเห็นล
