หรืออย่างไร นางคล้ายกับเห็นแสงเบาบางชั้นหนึ่งรอบนกกระเรียนกระดาษ ทั้งยังถึงกับมีจังหวะของการหายใจด้วย
มิผิด คล้ายกับว่ากำลังหายใจจริงๆ?
หัวใจของฉินม่านอวิ๋นเต้นคร่อมจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่
“ก็แค่ของเล่นที่บ้านเกิดเมื่อก่อนน่ะ”
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าฉินม่านอวิ๋นจ้องมองนกกระเรียนกระดาษเขม็ง อดผุดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “เจ้าชอบหรือ ข้าให้เจ้าก็แล้วกัน”
“จริงหรือเจ้าคะ” ดวงตาของฉินม่านอวิ๋นพลันฉายแววปลาบปลื้ม
บ้านเกิดที่คุณชายหลี่กล่าวถึงต้องเป็นโลกเซียนไม่ผิดแน่ นกกระเรียนกระดาษนี้ก็ย่อมต้องเป็นของเล่นเซียน
ฉินม่านอวิ๋นหัวใจเต้นระรัวขึ้นมา
หลี่เนี่ยนฝานหยิบหัวนกกระเรียนขึ้นมา ส่งมันให้ฉินม่านอวิ๋น พร้อมบอกว่า “พับเล่นๆ เท่านั้นน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก”
ฉินม่านอวิ๋นยกมือทั้งสองข้างขึ้น รับนกกระเรียนกระดาษมาอย่างระมัดระวัง นางขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย สมองชาวาบจนแทบแตกเป็นเสี่ยง
เพราะในตอนนั้นเอง นางก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่านกกระเรียนกระดาษตัวนี้ขยับปีกเบาๆ!
ได้ของล้ำค่ามาแล้ว!
โชคหล่นทับแล้ว!
นกกระเรียนกระดาษตัวนี้เป็นของล้ำค่าหายาก!
ถึงอย่างไรปรมาจารย์ก็พับเองกับมือเชียวนะ!
แม้ว่าจะไม่รู้
