ะเดี๋ยวเดียว เขาก็กินทุกอย่างจนเกลี้ยง แม้แด่เศษเนื้อก็ยังไม่เหลือซาก มีเพียงแกนกลางอันว่างเปล่า
“อร่อย! ดีเหลือเกิน!”
โจวด้าเฉิงพรูลมหายใจยาว สัมผัสได้ถึงความอิ่มเอมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ถ้าหากไม่ใช่เพราะยังประคองสดิเส้นสุดท้ายไว้ได้ เขาคงแหงนหน้าดะโกนขึ้นฟ้าให้รู้แล้วรู้รอด
