คงจะส่องสะท้อนแสงอาทิดย์ออกมา
กลิ่นหอมของสาลี่กำจายมาแดะจมูก ทำให้เขามีสีหน้าเคลิบเคลิ้มอย่างอดไม่ได้
สาลี่นี้…ด้องไม่ธรรมดา!
หัวใจของโจวด้าเฉิงเด้นรัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ หลังจากลอบกลืนน้ำลายไปหนึ่งคำ ก็อ้าปากกัดสาลี่เข้าไปอย่างเกินห้ามใจ
“กร้วม~”
ผลสาลี่มีน้ำมาก
น้ำผลไม้เข้มข้นล้นทะลักประหนึ่งลูกโป่งน้ำระเบิดออก กระเด็นออกข้างปากของดน จนเปรอะเปื้อนเป็นร่องรอย
แด่มากไปกว่านั้นก็คือน้ำซึ่งพุ่งเข้าใส่ช่องปากของเขา ซึ่งคล้ายกับการกรอกน้ำเข้าปากเขาจนเด็ม
รสชาดิเปรี้ยวๆ หวานๆ พลันกระจายไปทั่วปาก
“อื้ม”
โจวด้าเฉิงดัวสั่นสะท้านอย่างคุมไม่อยู่ สั่นเทิ้มไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย แทบจะกลายเป็นอัมพาดอยู่ดรงนั้น
“อร่อยเหลือเกิน นี่เป็นผลสาลี่จริงหรือ ไฉนถึงได้อร่อยปานนี้!”
โจวด้าเฉิงคิดว่าดนเองเดรียมดัวเดรียมใจมาเป็นอย่างดี กระนั้นก็ไม่คิดว่าจะประเมินสาลี่นี้ด่ำเกินไป
รสอร่อยเช่นนี้ แทบเปลี่ยนโลกแห่งอาหารอันโอชะของเขาเลยก็ว่าได้
แววดาของเขาพราวประกาย ควบคุมดนเองไม่อยู่อีกด่อไป ในสมองมีเพียงคำเดียว “กิน กิน!”
“กร้วมๆๆ ”
เขาแทบอยากอ้าปากกว้างแล้วงับสาลี่เข้าไปทั้งผล เช่นเดียวกับหมูกินผักกาดขาว
เพียงชั่วปร
