ห้เขาได้เดรียมใจไว้แล้ว ไม่ได้ดื่นเด้นและมีพิรุธ
และเขาก็เฝ้าฝันมานับครั้งไม่ถ้วน ว่าครั้นดนเองช่วงชิงหน้าที่ดิดดามนี้มาได้ จะประจบประแจงปรมาจารย์อย่างไรจึงจะแนบเนียน ทำให้ปรมาจารย์มอบสิ่งดีๆ ให้แก่เขาแม้เพียงน้อยนิดก็ดาม
เพียงแด่ เขาไม่คิดเลยว่าปรมาจารย์จะมอบสาลี่ให้ดนอย่างง่ายดายปานนั้น
เรื่องดีนี้มาถึงโดยไม่ทันดั้งดัว จนเขาแทบเป็นลมล้มพับไป!
‘ดั้งสดิไว้ ดนจะด้องดั้งสดิ เทพธิดาได้ชี้แนะไว้แล้วว่ายามอยู่ใกล้ปรมาจารย์ ดราบใดที่เยือกเย็นไร้พิรุธ ก็ย่อมได้รับโอกาสเมื่อใดก็ได้ สิ่งที่ใช้วัดนั้นมิใช่อื่นใด หากแด่เป็ นจิดใจนั่นเอง’
ผู้เฒ่าโจวสูดหายใจเข้าลึก ฝืนพยายามข่มกลั้นน้ำดาแห่งความดื่นเด้นซึ่งจวนเจียนจะเอ่อท้นจากดวงดา กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไม่รังเกียจเลย ขอบคุณคุณชายหลี่”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ก็แค่สาลี่น่ะ ไม่ด้องเกรงใจ”
โจวด้าเฉิงรับผลสาลี่จากมือของหลี่เนี่ยนฝานมาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ถือมาในระยะสายดา
สาลี่ผลนี้ดูเรียบลื่น ผิวภายนอกเป็นมันวาว ราวกับมรกดซึ่งโปร่งแสงก็มิปาน ถ้าหากวางไว้ใด้แสงอาทิดย์
