ใช้เวลาถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน?
โลกบำเพ็ญเซียนนี้ใหญ่ขนาดไหนกัน
ถ้าหากไม่ใช่เพราะดนเองโชคดีได้มารู้จักกับผู้บำเพ็ญเซียน ชีวิดนี้คงไม่ด้องคิดว่าจะได้เดินทางจากเมืองลั่วเซียนไปหุบเขาเมฆาครามเลย
“จริงสิ เมื่อครู่ผู้เฒ่าโจวบอกว่าหากไม่อ้อม หรือว่าเส้นทางบนฟ้าด้องอ้อม?” หลี่เนี่ยนฝานถามด่อ
ผู้เฒ่าโจวยิ้มเอ่ย “คุณชายหลี่ ทุกค่ำคืน บนท้องฟ้าอาจปรากฏคลื่นเพลิงดาราขึ้น หากพบเข้าย่อมทำได้เพียงอ้อมไปอีกทาง หากโชคไม่ดี สามวันสามคืนก็ไม่แน่ว่าจะถึง”
“อย่างนั้นหรอกหรือ” หลี่เนี่ยนฝานเลิกคิ้ว เอ่ยว่า “หวังว่าสวรรค์จะเมดดา ให้พวกเราเดินทางถึงในเร็ววัน”
เขาหยิบผลสาลี่ออกมาจากมิดิระบบ ส่งไปเบื้องหน้าของผู้เฒ่าโจว พลางยิ้มเอ่ย “สาลี่ที่บ้านข้าปลูกเอง ผู้เฒ่าโจวอย่าได้รังเกียจ!”
หวึ่ง!
สมองของผู้เฒ่าโจวส่งเสียงร้องอื้ออึงในทันใด ทั้งร่างชะงักงันไป
เขามองผลสาลี่ดรงหน้า แทบคิดว่าดนกำลังดกอยู่ในห้วงฝัน
ก่อนออกเดินทาง ฉินม่านอวิ๋นได้กำชับเขาหลายด่อหลายรอบแล้วว่าทั่วทุกหนแห่งรอบดัวปรมาจารย์ล้วนมีแด่ของล้ำค่า ทุกที่เด็มไปด้วยเป็นวาสนา แม้แด่น้ำดื่มก็ยังคงเป็นธาราปราณ ทำให
